The word “religion” has a broader meaning than the word “morality.” Morality has to do with behaviour and happiness, and is basically the some the world over. A religion is a system of pracitice of a hight order. The ways of practice advocated by the various religions differ greatly

Morality makes us good people, behaving in accordance with the general principles of community life and in such a way as to cause no distress to ourselves or others. But though a person may be thoroughly moral, he may still be far from free from the suffering attendant on birth, aging, pain, and death, still not free from oppression by the mental defilements. Morality stops well short of the elimination of craving, aversion, and delusion, so cannot do away with suffering. Religion, particularly Buddhism, goes much further than this. It aims directly at the complete elimination of the defilements, that is, it aims at extinguishing the various kinds of suffering attendant on birth, aging, pain, and death. This indicates how religion deffers from mere morality, and how much further Buddhism goes than the moral systems of the world in general. Having understood this, we can now turn our attention to Buddhism Itself.

Buddhism is a system designed to bring a technical knowledge inseparable from its technique of practice, an organized practical understanding of the true nature of things of”what is what.” If you keep this definition in mind, you should have no difficulty understanding Buddhism.

Examine yourself and see whether or not you know “what is what.” Even if you know what you are yourself, what life is, what work, duty, livelihood, money, possessions, honour, and fame are, would you dare to claim that you knew everything? If we really knew “what is what,” we would never act inappropriately; and if we always acted appropriately, it is a certainty that we would never be subject to suffering. As it is, we are ignorant of the true nature of things, so we behave more or less inappropriately, and suffering results accordingly. Buddhist practice is designed to teach us how things really are. To know this in all clarity is to attain the Fruit of the Path, perhaps even the final Fruit, Nirvana, because this ver knowledge is what destroys the defilements.

When we come to know “what is what,” or the true nature of things, disenchantment with things takes the place of fascination, and deliverance from suffering comes about automatically. At the moment, we are practising at a stage where we still do not know what things are really like, in particular, at the stage of not yet realizing that all things are impermanent and do not have individual selves. We don’t as yet realize that life, all the things that we become infatuated with, like, desire and rejoice over, is impermanent, unsatisfactory and not a permanent self, It is for this reason that we become infatuated with those things, liking them, desiring them, rejoicing over them, grasping at them and clinging to them. When, by following the Buddhist menthod, we come to know things aright, to see clearly that they are all impermanent. unsatisfactory and not selves, that there is really nothing about things that might make it worth attaching ourselves to them, then there will immediately come about a slipping free from the controlling power or those things.

Essentially the Buddha’s teaching as we have it in the Tipitaka is nothing but the knowledge of “what is what” or the true nature of things – just that. Do keep to this definition. It is an adequate one and it is well to bear it in mind while one is in the course of practising. We shall now demonstrate the validity of this definition by considering as an example the Four Noble Truths.

The First Noble Truth, which points out that all things are suffering (all things cause suffering), tells us precisely what things are like. But we fail to realize that all things are a source of suffering and so we desire those things. If we recognized them as a source of suffering. not worth desiring not wotht grasping at and clinging to, not worht attaching ouselves to, we would be sure not to desire them.The Second Noble Truth points out that desire is the cause of suffering. People still don’t know, don’t see, don’t understand, that desires are the cause of suffering. They all desire this, that, and the other, simply because they don’t understand the nature of desire. The Third Noble Truth points out that deliverance, freedom from suffering, Nivana, consists in the complete extinguishing of desire. People don’t realize at all that Nirvana is something that may be attained at any time or place, that it can be arrived at just as soon as desire has been completely extinguished. So, not knowing the facts of life, people are not interested in extinguishing desire. They are not interested in Nirvana because they don’t know what it is.

The Fourth Noble Truth is called the Path and constitutes the method for extinguisthing desire. No one understands it as a method for extinguishing desire. No one is interested in the desire extinguishing Noble Eightfold Path. People don’t recognize it as their very point of support, their foothold something which they ought to be most actively reinforcing. They are not interested in the Buddha’s Noble Path, which happens to be the most excellent and precious thing in the entire mass of human knowledge, in this world or any other. This is a most horrifying piece of ignorance. We can see, then that the Four Noble Truths are information telling us clearly just “what is what.” We are told that if we play with desire, it will give rise to suffering, and yet we insist on playing with it until we are brim full of suffering. This is foolishness. Not really knowing “what is what” or the true nature of things, we act inappropriately in every way. Our actions are appropriate all too rarely. They are usually “appropriate” only in terms of the values of people subject to craving, who would say that if one gets what one wants, the action must have been justifiled. But spiritually speaking, that action is unjustifiable.

Now we shall have a look at a stanza from the texts which sums up the essence of Buddhism, namely the words spoken by the Bhikkhu Assaji when he met Sariputta before the latter’s ordination. Sariputta asked to be told the essence of Buddhism in as few words as possible. Assaji answered: “All phenomena that arise do so as a result of causes. The Perfected One has shown what the causes are, and also how all phenomena may be brought to an end by eliminating those causes. This is what the Great Master teaches.” He said in effect: Everything has causes that combine to produce it. It can not be eliminated unless those causes have been eliminated first. This is a word of guidance warning us not to regard anything as a permanent self. There is nothing permanent. There are only effects arising out of causes, developing by virtue of causes, and due to cease with the cessation of those causes. All phenomena are merely products of causes. The world is just a perpetual flux of natural forces incessantly interacting and changing. Buddhism points out to us that all things are devoid of any self entity. They are just a perpetual flux of change, which is inherently unsatisfactory becasuse of the lack of freedom ,the subjection to causality. This unsatisfactoriness will be brought to an end as soon as the process stops; and the process will stop as soon as the causes are eliminated so that there is no more interacting. This is a most profound account of “what is what” or the nature of things, such as only an enlightened individual could give. It is the heart of Buddhism. It tells us that all things are just appearances and that we should not be fooled into liking or disliking them. Rendering the mind truly free involves escaping completely from the causal chain by utterly elminating the causes.In this way, the unsatisfactory condition which results from liking and disliking will be brought to an end.

Let us now examine the Buddha’s intention in becoming an ascetic. What motivated him to become a bhikkhu? This is clearly indicated in one of his discourses, in which he says that he left home and become a bhikkhu in order to answer the question. “what is the Good?” The word “good” (Kusala), as used here by the Buddha, refers to skillfulness, to absolutely right knowledge. He wanted to know in particular what is suffering. what is the cause of suffering, what is freedom from suffering. To attain perfect and right knowledge is the ultimate in skill. The aim of Buddhism is nothing other than this perfection of knowledge of “what is what” or the true nature of things.

Another important Buddhist teaching is that of the Three Characteristics, namely impermanence (anicca), unsatisfactoriness or suffering (dukkha), and non – selfhood (anatta). Not to know this teaching is not to know Buddhism. It points out to us that all things are impermanent (anicca),all things are unsatisfactory (dukkha), and all things are not selves (anatta) in saying that all things are impermanent we mean that all things change perpetually, there being no entity or self that remains unchanged for even an instant. That all things are unsatisfactory means that all things have inherent in themselves the property of conducing to suffering and torment. They are inherently unlikable and disenchanting. That they are not selves is to say that in nothing whatsoever is there any entity which we might have a right to regard as its “self” (myself) or to call “its own” (mine).If we grasp at things and cling to things, the result is bound to be suffering. Things are more dangerous than fire because we can at least see a fire blazing away and so don’t go too close to it, whereas all things are a fire we can’t see. Consequently we go about voluntarily picking up handfuls of fire, which is invariable painful. This teaching tells us what things are like in terms of the Three Characteristics. Clearly Buddhism is simply an organized practical system designed to show us “what is what.”

We have seen that we have to know the nature of things. We also have to know how to practise in order to fit in with the nature of things. There is another teaching in the texts, known as the Chief of all Teachings. If consists of three brief points:”Avoid evil, do good, purify the mind”. This is the principle of the practice. Knowing all things as impermanent, worthless, and not our property, and so not worth clinging to, not worth becoming in fatuated with, we have to act appropriately and cautiously with respect to them, and that is to avoid evil. It implies not to break with accepted moral standards and to give up excessive craving and attachment. On the other hand, one is to do good. good as has come to be understood by wise people. These two are simply stages in morality. The third, which tells us to make the mind completely pure of every kind of contaminating element, is straight Buddhism. It tells us to make the mind free. As long as the mind is not yet free from domination by things, it cannot be a clean, pure mind. Mental freedom must come from the most profound knowledge of the “what is what.” As long as one lacks this knowledge, one is bound to go on mindlessly liking or disliking things in one way or another. As long as one cannot remain unmoved by things, one can hardly be called free. Basicly we human beings are subject to just two kinds of emotional states: liking and disliking (which correspond to pleasant and unpleasant mental feeling). We fall slaves to our moods and have no real freedom simply because we don’t know the true nature of moods or “what is what.” Linking has the characteristic of seizing on things and taking them over: disliking has the characteristic of pushing things away and getting rid of them. As long as these two kinds of emotional states exist, the mind is not yet free. As long as it is still carelessly liking and disliking this, that,and the other, there is no way it can be purified and freed from the tyranny of things. For this very reason, this highest teaching of Buddhism condemns grasping and clinging to things attractive and repulsive. ultimately condemning even attachment to good and evil. When the mind has been purified of these two emotional reactions, it will become independent of things.
Other religions would have us simply avoid evil and grasp at good ness. They have us grasp at and become attached to goodness, even including the epitome of goodness. namely God. Buddhism goes much further,condemning attachment to anything at all. This attachment to goodness is right practice at the intermediate level, but it just can’t take us to the highest level no matter what we do. At the lowest level we avoid evil, at the intermediate level we do our utmost to do good, while at the highest level we make the mind float hight above the domination of both good and evil. The condition of attachment to the fruits of goodness is not yet complete liberation from suffering, because, while an evil person suffers in a way befitting evil persons, a good person suffers also, in a way befitting good persons. Being good, one experiences the kind of suffering appropriate to good human beings. A good celestial being experiences the suffering appropriate to celestial beings, and even a god or Brahma experiences the suffering appropriate to gods. But complete freedom from all suffering will come only when one has broken free and transcended even that which we call goodness to become an Ariyan, one who has transcended the worldly condition, and ultimately to become a fully perfected individual,an Arahant.
Now as we have seen, Buddhism is the teaching of the Buddha, the Enlightened One, and a Buddhist is one who practises according to the teaching of the Enlightened One With regard to what was he enlightened? He simply knew the nature of all things. Buddhism, then is the teaching that tells us the truth about “what thing are really like” or “what is what”. It is up to us to practise until we have come to know that truth for ourselves. We may be sure that once hat perfect knowledge has been attained, craving will be completely destroyed by it, because ignorance will cease to be in the very same moment that knowledge arises. Every aspect of Buddhist practice is designed to bring knowledge. Your whole purpose in setting your mind on the way of practice that will penetrate to Buddha – Dhamma is simply to gain knowledge. Only, let it be right knowledge, knowledge attained through clear insight, not worldly knowledge, partial knowledge, halfway knoledge, which for example clumsily mistakes bad for good, and a source of suffering for a source of happiness.Do try your utmost to look at things in terms of suffering,and so come to know, gradually, step by step. Knowledge so gained will be Buddhist knowledge based on sound Buddhist principles.
Studying by this method, even a woodcutter without book-learning will be able to penetrate to the essence of Buddhism, while a religious scholar with several degrees, who is completely absorbed in studying the Tipitaka but doesn’t look at things from this point of view may not penetrate the teaching at all. Those of us who have some intelligence should be capable of investigating and examining things and coming to know their true nature. Each thing we come across we must study, in order to understand clearly its true nature. And we must understand the nature and the source of the suffering which it produces, and which sets us alight and scorches us. To estblish mindfullness, to watch and wait, to examine in the manner described the suffering that comes to one – this is the very best way to penetrate to Buddha-Dhamma. It is infinitely better than learning it from the Tipitaka. Busily studying Dhamma in the Tipitaka from the linguistic or literary viewpoint is no way to come to know the true nature of things. Of course the Tipitaka is full of explanations as to the nature of things; but the trouble is that people listen to it in the manner of parrots or talking myna birds, repeating later what they have been able to memorize. They themselves are incapable of penetrating to the true nature of things. If instead they would do some introspection and discover for themselves the facts of mental life, find out first hand the properties of the mental defilements,of suffering , of nature, in other words of all the things in which they are involved, they would then be able to penetrate to the real Buddha-Dhamma. Though a person may never have seen or even heard of the Tipitaka, if he carries out a detailled investigation every time suffering arises and scorches his mind he can be said to be studying the Tipitaka directly, and far more correctly than people actually in the process of reading it . These may be just caressing the books of the Tipitaka every day without having any knowledge of the immortal Dhamma, the teaching contained within them. Likewise, we have ourselves, we make use of ourselves, we train ourselves, and we do things connected with ourselves every day, without knowing anything about ourselves, without being able to handle adequately problems concerning ourselves. We are stell very definitely subject to suffering , and craving is still present to produce more and more suffering every day as we grow orlder, all simply because we don’t know ourselves. We still don’t know the mental life we live. To get to know the Tipitaka and the profound things hidden within it is most difficult. Let us rather set about studying Buddha – Dhamma by getting to know ore own true nature. Let us get to know all the things which make up this very body and mind. Let us learn from this life: life which is spinning the results of the action, which then nourish the will to desire again, and so on, over and over incessantly; life which is obliged to go spinning on in the circle of samsara, that sea of suffering , purely and simply because of ignorance as to the true nature of things or “what is what.”
Summing up, Buddhism is an organized practical system designed to reveal to us the “what is what”. Onece we have seen things as they really are , we no longer need anyone to teach or guide us. We can carry on practising by ourselves. One progresses along the Ariyan Path just as rapidly as one elminates the defilements and gives up inappropriate action. Ultimately one will attain to the best thing possible for a human being, what we call the Fruit of the Path, Nivana. This one can do by oneself simply by means of coming to know the ultimate sense of the “what is what.”


คืนนี้ เมื่อถึงเวลาปิดไฟเข้านอน คุณจะหลับไปอย่างสบาย หรือว่าคุณจะนอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืด รอให้ความง่วงมาเยือนก็ไม่มาสักที เหมือนคนอีกจำนวนมากที่มีปัญหาความขัดแย้ง ความผิดหวังทำให้ไม่สามารถข่มตาหลับลงไปได้ แต่คุณไม่จำเป็นต้องมีปัญหา คุณก็นอนไม่หลับได้เหมือนกัน มีโรคหลายชนิดที่ทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับ หรือบางทีตั้งใจจะนอนหลับมากเกินไป ก็ทำให้พาลนอนไม่หลับไปเลยได้ แล้วยิ่งเดี๋ยวนี้ ใคร ๆ พูดถึงเรื่องการนอนหลับว่าสำคัญกับร่างกายเพียงไหน จะให้สมองไว ทำงานคล่อง หรือหน้าตาสดใสสวยงาม ต้องพึ่งการนอนหลับทั้งสิ้น พอเกิดอาการนอนไม่หลับขึ้นมา เราก็เลยกลัดกลุ้ม หาทางแก้ปัญหากันเป็นการใหญ่ บางคนว่าก่อนนอนให้อาบน้ำอุ่น กินน้ำผึ้ง เล่นโยคะ รู้สึกว่าได้ผลบ้าง ไม่ได้บ้าง ต่าง ๆ กันไป วิธีเหล่านี้ ยังพออนุโลมให้ลองกันได้ แต่ที่ร้ายก็คือ พวกที่ใช้วิธีกินยานอนหลับ ทั้งที่เราได้ยินกันมานานแล้วว่า ยานอนหลับนั้นมีโทษต่อร่างกาย และบางอย่างอาจกลายเป็นยาเสพติด ถ้าจะใช้ต้องอยู่ในความควบคุมของแพทย์ แต่ก็ยังมีคนซื้อกินกันเองอยู่ รู้กันหรือไม่ก็ไม่ทราบว่า ยิ่งกินมากก็ยิ่งหายจากอาการนอนไม่หลับยากขึ้นเท่านั้น ที่นี้ถ้าเราอยากจะหายจากอาการนี้ สิ่งแรกที่ควรทำก็คือ แก้ความเข้าใจที่ผิดเกี่ยวกับการนอนหลับเสียก่อนทุกคนต้องนอนให้ได้อย่างน้อยคืนละ 8 ชั่วโมง (ผิด)

ที่จริงแล้ว ผู้ใหญ่ที่สุขภาพปกติ ความต้องการนอนหลับมีได้ตั้งแต่ 5-10 ชั่วโมง คือในจำนวน 100 คน 1 คน จะต้องการเพียงคืนละ 5 ชั่วโมง และอีก 1 คน จะต้องการถึง 10 ชั่วโมง แต่โดยเฉลี่ยแล้วจะต้องการนอน 7 1/2 ชั่วโมง ซึ่งหมายความว่า ที่เหลืออีก 98 คนนั้น ครึ่งหนึ่งต้องการมากกว่า 7 1/2 ชั่วโมง และอีกครึ่งหนึ่งก็น้อยกว่านั้น คุณอาจจะต้องการมากกว่าหรือน้อยกว่านี้ก็ได้ แต่ไม่จำเป็นว่าจะต้องนอนอย่างต่ำคืนละ 8 ชั่วโมง เสมอไปคนที่นอนน้อยกว่า 8 ชั่วโมงต่อคืน จะสุขภาพไม่ดี…(ผิด)

ถ้าคุณเข้าใจเช่นนี้ คุณก็จะแปลกใจว่าทำไมบางคนที่นอนไม่กี่ชั่วโมงก็ตื่นขึ้นมาสดใสกระปรี้กระเปร่าดี และอันที่จริงในการวิจัยผลปรากฏว่า คนที่ต้องการน้อยกว่า 6 ชั่วโมงต่อคืน มักจะสุขภาพจิตดีทำงานมีประสิทธิภาพ เป็นคนเปิดเผยหนักแน่นและมั่นใจตนเอง ส่วนพวกที่ต้องนอนอย่างน้อยคืนละ 9 ชั่วโมง กลับเป็นพวกที่ขี้กังวล ขาดความอบอุ่น ไม่พอใจชีวิต เจ้าทุกข์ และไม่กล้าตัดสินใจด้วยตนเอง แต่ถ้าหากว่าคุณรู้ว่าความต้องการนอนของคุณอยู่ในระดับใด แล้วยังฝืนนอนน้อยกว่านั้นไปเรื่อย ๆ คุณก็มีโอกาสจะสุขภาพไม่ดีอยู่มากทีเดียวมีระยะเวลาหลับนอนที่พอดีสำหรับทุกคน…(ถูก)

ทุกคนควรจะรู้ว่า ตนเองต้องการนอนหลับให้ได้คืนละกี่ชั่วโมง วิธีดูว่า คุณนอนหลับอย่างเพียงพอหรือเปล่าก็คือ ให้สำรวจดูว่า คุณรู้สึกอย่างไร เมื่อตื่นขึ้นมาถ้าคุณรู้สึกสดชื่นพร้อมที่จะเริ่มวันใหม่ก็แปลว่า จำนวนชั่วโมงที่หลับไปนั้นพอดีสำหรับคุณแล้วอินซอมเนีย หรือโรคนอนไม่หลับเป็นผลมาจากอาการจิตเท่านั้น…(ผิด

ในการสัมมนาทางการแพทย์ครั้งหนึ่งที่นิวยอร์ค ซึ่งจัดขึ้นโดยสถาบันทางการแพทย์อัลเบิร์ตไอน์สไตน์ นักวิทยาศาสตร์ได้ร่วมกันรายงานว่า โรคหืด โรคข้ออักเสบ โรคไมเกรน (ปวดศีรษะข้างเดียว) โรคแผลในกระเพาะอาหาร โรคชักกระตุก ต่อมไทรอยด์ทำงานไม่ปกติ โรคหัวใจพิการ โรคพิษสุราเรื้อรัง และการติดยาเสพติดต่าง ๆ สามารถทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับได้ โดยที่ไม่เกี่ยวกับอาการทางจิตใด ๆ นอกจากนี้ เมื่อเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงต่อหน้าต่อตาคุณ ร่างกายยังมีการผลิตฮอร์โมนบางอย่างขึ้นเพื่อป้องกันมิให้หลับไปได้อีกด้วย เป็นเรื่องแน่นอนว่า ถ้ามีเสืออยู่ในห้องคุณสักตัวหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นเสือจริง หรือจินตนาการขึ้นมา ฮอร์โมนนี้ก็จะออกมาทำหน้าที่ป้องกันมิให้คุณหลับได้อย่างชะงัดที่สุดการนอนหลับมากเกินไปเป็นอันตรายต่อสุขภาพ…(ถูก)

คนที่นอนคืนละ 9-10 ชั่วโมง ตามสถิติมีแนวโน้มที่จะเป็นโรคเกี่ยวกับหัวใจ หรือเป็นลมง่ายกว่าคนที่นอนน้อย นอกจากนี้ยังมีรายงานว่า พวกที่ชอบนอนตื่นสายเมื่อตื่นขึ้นมักจะรู้สึกเวียนศีรษะ อ่อนเพลีย ไม่เบิกบาน ขี้เกียจ เฉื่อยชาและเซื่องซึมด้วยการนอนมากเกินไปหรือน้อยเกินไป จึงมีผลเสียต่อสุขภาพด้วยกันทั้งคู่ ว่ากันที่จริงแล้วเราวิตกกังวลเกี่ยวกับการนอนหลับมากเกินไป ถ้าเรารู้จักสังเกตว่าร่างกายบอกเราอย่างไรว่า ถึงเวลานอนแล้ว และเราก็เอาใจเสียหน่อยโดยทำตามสัญญาณเหล่านั้น ก็จะไม่มีปัญหา แต่ส่วนใหญ่เราจะไม่สนใจ หรือต้านทานเอาไว้ เพราะอยากจะเอาเวลานั้นไปทำอย่างอื่น จนระบบของร่างกายไม่สม่ำเสมอ ถึงเวลาที่ควรจะนอนก็กลับไม่ง่วง แล้วเราก็คิดว่าเราเป็นโรคนอนไม่หลับ ดังนั้นการแก้ปัญหานี้จึงต้องเริ่มจาก การแก้นิสัยต่าง ๆ ที่ไม่ดีให้หมด วิธีต่าง ๆ เหล่านี้ได้รับการทดสอบและได้ผลมาแล้ว 

1. ไปตรวจสุขภาพให้แน่ใจว่า ไม่มีโรคอะไรที่เป็นสาเหตุให้นอนไม่หลับ หรือรู้สึกอ่อนเพลียทั้งวัน เล่าให้หมอฟังว่า ชีวิตประจำวันคุณเป็นอย่างไร มียาประจำตัวอะไรบ้าง อาหารที่รับประทานในแต่ละวัน รวมไปถึงสภาพจิตใจด้วย เพื่อช่วยในการค้นหาสาเหตุภายนอก แต่ถ้าพอคุณบอกว่านอนไม่หลับ หมอก็สั่งยานอนหลับให้ทันที คุณก็ควรเลิกไปหาหมอคนนั้นได้เลย เพราะนั่นมิใช่วิธีแก้ปัญหาที่ดี คุณควรจะลืมยานอนหลับเสีย เพราะยานี้จะเข้าไปขัดจังหวะของระบบการทำงานในร่างกาย โดยเฉพาะถ้ากินเป็นประจำด้วย
2. ถ้าเกิดเป็นโรคนอนไม่หลับชั่วคราวขึ้นมาก็อย่าตกใจ บางคนกลัวว่าจะนอนไม่หลับเลยพาลหลับไม่ลงไปจริง ๆ
3. ให้ความสำคัญกับระบบการนอนของตัวเอง พยายามเลี่ยงงานที่จะต้องอดตาหลับขับตานอนทำในเวลากลางคืน สังเกตให้รู้ว่า ช่วงไหนที่หลับง่ายที่สุด แล้วจงเชื่อฟังร่างกายและเข้านอนในเวลานั้น
4. หาอะไรทำก่อนนอนให้เหมือนกันจนเป็นนิสัย เพื่อเป็นสัญญาณให้ร่างกายเริ่มผ่อนคลาย คุณพ่อบ้านคนหนึ่งทุกคนก่อนนอน จะต้องเดินสำรวจประตูหน้าต่างว่าปิดเรียบร้อยหรือยัง วันหนึ่งคุณแม่บ้านก็บอกว่า ไม่ต้องดูหรอก เสียเวลาเปล่า ๆ ไปนอนดีกว่า คุณพ่อบ้านว่าง่ายก็ขึ้นไปนอน ผลก็คือ คุณพ่อบ้านนอนไม่หลับไปครึ่งคืน ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะการเดินสำรวจที่ทำจนเป็นนิสัยนั้นเป็นการบอกร่างกายว่า “ถึงเวลานอนแล้วนะ” วิธีหนึ่งสามารถช่วยให้เกิดความง่วงได้ ดังนั้นถ้าคุณมีความเคยชินก่อนนอนอย่างไร ก็อย่าเปลี่ยนไปเสีย หรือถ้ายังไม่จะลองมีดูก็ได้
5. ไม่ควรออกกำลังกายหรือกินอาหารหนัก ๆ ก่อนนอน เพราะทั้งสองอย่างนี้จะกระตุ้นให้ร่างกายตื่นตัวมากเกินไป ทำให้ไม่สามารถผ่อนคลายพอที่จะเกิดความง่วงขึ้นมาได้
6. ถ้าวันไหนนอนดึก อย่างีบเพื่อทดแทนในวันรุ่งขึ้น การงีบนี้มี 2 ชนิด การหลับช่วงสั้น ๆ สัก 15-20 นาที นาน ๆ ครั้ง ให้รู้สึกสดชื่นนั้นดี แต่การหลับสนิทตอนกลางวันเป็นเวลานาน ๆ เพื่อทดแทน 2-3 ชั่วโมง ที่ขาดไปเมื่อคืนก่อนนั้นมีแต่ผลเสีย ตื่นขึ้นมาก็มีแต่จะรู้สึกแย่ไปกว่าเดิม ทั้งยังเป็นการขัดจังหวะการทำงานของร่างกายมากขึ้นอีก ดังนั้นถ้าอดนอนเมื่อคืนก่อน คุณควรจะกัดฟันทนไปจนกว่าจะถึงเวลานอนตามปกติ
7. ถ้ายังไม่ง่วงนอนพอที่จะหลับ อย่าล้มตัวลงนอน พวกนอนไม่หลับที่พยายามจะข่มตาไปสู้กับความคิดตัวเองไปอยู่บนเตียงนั้น ในที่สุดจะเห็นเตียงเป็นเครื่องหมายของความทรมานไป
8. ข้อนี้ ถ้าคุณเป็นคนโรแมนติค คุณคงไม่อยากทำ แต่ถ้าคุณแต่งงานแล้ว และคุณนอนไม่หลับควรลองแยกเตียงกันนอน
9. ห้องนอนควรจะเงียบสนิทและมืดจริง ๆ
10. แต่สำหรับบางคนเสียงที่ดังสม่ำเสมอกันตลอดเวลา เช่น เสียงเครื่องปรับอากาศ ช่วยกล่อมให้ง่วงได้ดี ส่วนเสียงที่ดังแล้วหยุด ๆ สลับกัน เช่น น้ำก๊อกหยดติ๋ง ๆ เสียงลานนาฬิกา ทำให้ตาสว่างได้ชะงัดทีเดียว
11. ระวังอย่ารับประทานช็อคโกแลต ชา กาแฟ หรือเครื่องดื่มประเภทโคล่ามากเกินไป เพราะล้วนแต่มีสารคาเฟอีน ซึ่งมีผลกระตุ้นร่างกายให้ตื่นตัว
12. เลือกเตียงและฟูกให้ดี อย่าให้แข็งหรือนุ่มเกินไป
13. เพลา ๆ ไว้บ้างถ้าคุณดื่มจัดถึงเหล้าจะมีฤทธิ์ทำให้ง่วง แต่ก็เป็นการหลับที่ไม่สนิทสบายไปได้
14. อย่าขบปัญหาบนเตียงนอน ให้คิดเรื่องเบาสมอง หรือวาดภาพในอากาศอาจจะนับเลข หรือสิ่งของไปเรื่อย ๆ คิดโครงเรื่องนวนิยาย นึกถึงวันที่คุณมีความสุขสักวันอย่างละเอียดที่สุด ทุกอย่างนี้จะช่วยให้คุณเบนความคิดไป จากความวิตกกังวลที่จะทำให้นอนไม่หลับ
15. หมอนก็เป็นเรื่องที่ต้องระวัง หมอนที่ดีต้องยกศีรษะขึ้นมาให้ได้ระดับกับไหล่ไม่ว่าจะอ่อนนุ่ม หรือแน่นแข็งก็ตาม แล้วใครที่ม้วนผมนอนล่ะก็ อย่าลืมใช้โรล์ม้วนผมที่เป็นฟองน้ำนิ่ม ๆ ด้วย
16. ลืมคำว่า “ยานอนหลับ” เสีย รวมทั้งยากล่อมประสาท ยาระงับประสาททั้งหลายด้วย ยาเหล่านี้ทำให้คุณชา เฉื่อยและซึม ถ้าใช้จนร่างกายคุณชินกับมันแล้วก็จะขาดมันไม่ได้ ทีนี้การนอนหลับเองก็เป็นเรื่องยากลำบาก
17. เลิกนับเสียทีว่า คุณนอนไปกี่ชั่วโมงเมื่อคืนแล้วหันมาเอาใจใส่กับสิ่งที่เกิดขึ้นในแต่ละวันบ้าง ชีวิตนั้นน่าตื่นเต้นเกินกว่าจะเสียเวลากับการนอนหลับ เชื่อไหมว่า คนที่อยากเป็นโรคนอนไม่หลับก็มีน่ะ


จัดทำโฮมเพจโดย : สำนักบริการคอมพิวเตอร์, 25 มิถุนายน 2545

ในแต่ละวันหากร่างกายไม่ได้รับกากใยอาหารอย่างเพียงพอจะเกิดปัญหากับระบบขับถ่าย ท้องผูก และเกิดมะเร็งลำไส้ใหญ่ได้ ในผักและผลไม้มีกากใยอาหารหรือไฟเบอร์สูง แบ่งออกเป็นชนิดละลายน้ำกับชนิดที่ไม่ละลายน้ำ ชนิดที่ละลายน้ำได้จะช่วยลดคอเลสเทอรอลได้อีกด้วย พบใน คะน้า บล็อกโคลี่ กระเจี๊ยบ ถั่วลันเตาทั้งฝัก ถั่วเหลือง ถั่วแดง ส้ม ลูกพรุน แคนตาลูป แอ๊ปเปิ้ลและสตรอว์เบอร์รี่ ส่วนชนิดไม่ละลายน้ำพบมากในผักผลไม้ทั่วไป

าหาร, การกิน, สุขภาพ, ผัก, ผลไม้, โรค, กินดี, ยู่ดี

กินผักผลไม้ต่างสี วันละเท่าไรถึงจะพอ

วิธีกินผักที่ถูกต้องคือ ควรเลือกกินผักอย่างน้อยวันละ 3 ชนิด เป็นผักที่มีสีเขียวจัด 2 ชนิด ชนิดละประมาณ 1/2 ถ้วยตวง เช่น คะน้า บล็อกโคลี่ ผักโขม ผักบุ้ง ตำลึง กระเจี๊ยบเขียว เนื่องจากผักสีเขียวจัดมีสารจำพวกโฟเลท ช่วยป้องกันโรคหัวใจ สมองเสื่อม และยังป้องกันความผิดปกติในระบบประสาทของทารกในครรภ์ ส่วนผักอีกชนิดที่เหลือให้เลือกสีอื่นตามชอบ

สำหรับผลไม้แนะนำให้กินผลไม้ที่มีแบต้าแคโรทีน หรือแคโรทีนอยด์สูง คือ พวกที่มีสีส้มจัดหรือเหลืองจัดวันละหนึ่งชนิด พวกที่มีวิตามินซีสูง เช่น ส้ม ฝรั่ง มะละกอสุก สับปะรด หนึ่งชนิด และอีกหนึ่งชนิดตามชอบ ในปริมาณอย่างละ 1 ถ้วยตวงต่อวัน

กินสด ต้ม ผัด…วิธีใดดีกว่ากัน

ความร้อนและระยะเวลาในการปรุงอาหารทำให้วิตามินบางชนิด เช่น วิตามินซีและบี สลายไป ส่วนวิตามินอื่นๆ ที่ทนต่อความร้อนได้ก็จะมีปริมาณลดลง เช่น วิตามินที่ละลายในไขมัน คือ วิตามินเอ ดี อี เค และเบต้าแคโรทีน รวมทั้งแร่ธาตุ แต่มีผักผลไม้บางชนิดที่แนะนำให้ปรุงก่อนรับประทาน เพื่อให้ร่างกายดูดซึมสารที่มีประโยชน์ไปใช้ได้มากขึ้น ลองดูตัวอย่างดังนี้ค่ะ

การกินมะเขือเทศสดๆ ให้วิตามินซีสูง แต่เมื่อนำไปปรุงโดยเติมน้ำมันเล็กน้อย จะช่วยให้ผนังเซลล์ของมะเขือเทศปล่อยสารไลโคพีนซึ่งมีฤทธิ์ป้องกันมะเร็งต่อมลูกหมากและโรคหัวใจ

บล็อกโคลี่สดให้วิตามินซีสูง เมื่อผ่านความร้อนวิตามินซีและบีจะลดลงมาก แต่วิตามินและแร่ธาตุอื่นๆ ยังคงอยู่
การกินแครอทปรุงสุกด้วยน้ำมัน จะช่วยให้ร่างกายดูดซึม “เบต้าแคโรทีน” ได้ดี

ผลไม้ที่กินได้ทั้งเปลือก ควรกินเปลือกด้วยเพราะมีสารที่เป็นประโยชน์อยู่ที่เปลือก เช่น แอ๊ปเปิ้ลแดงมีสารฟลาโวนอยด์ช่วยต้านมะเร็ง ส่วนเนื้อจะมีใยอาหารชนิดละลายในน้ำและวิตามินซี

ผักผลไม้แหล่งรวมสารพิษ ผักผลไม้มีประโยชน์แต่ก็อาจทำให้เกิดโทษได้ เพราะปัจจุบันมีการเก็บเกี่ยวพืชผักก่อนเวลาสลายตัวของยาฆ่าแมลงทำให้ร่างกายสะสมสารตกค้างเหล่านี้ไว้ โดยเฉพาะคนที่กินผักหรือผลไม้ซ้ำๆ กัน จะได้รับสารเคมีตัวเดิมเพิ่มปริมาณมากขึ้นเรื่อย รวมทั้งเชื้อโรคและพยาธิชนิดต่างๆ

วิธีที่ดีที่สุดคือการรับประทานผักและผลไม้ให้หลากหลาย ควบคู่ไปกับเทคนิกการล้างผักผลไม้คู่ครัว ซึ่งมีอยู่ด้วยกันหลายวิธีให้เลือกใช้ได้ตามสะดวก

ล้างแบบน้ำไหล ล้างผักในตระแกรงให้น้ำไหลผ่าน หรือคลี่ผักเป็นใบๆ แล้วเปิดน้ำไหลสัก 2-3 นาที จะช่วยชะสารตกค้างในผักผลไม้ได้ดี

ผสมเบกกิ้งโซดา 1 ช้อนชา กับน้ำอุ่น 6-7 ลิตร แช่ผักประมาณ 10-15 นาที เบกกิ้งโซดาจะทำปฏิกิริยาทำให้ยาฆ่าแมลงละลายไปกับน้ำ หลังจากนั้นล้างด้วยน้ำสะอาดอีก 2 ครั้ง เพื่อป้องกันไม่ให้ผักเปลี่ยนสี จากเขียวสดเป็นสีเขียวแก่เวลาปรุง วิธีนี้ช่วยลดสารพิษตกค้างได้ประมาณ 80 เปอร์เซ็นต์ ผสมกลือ 2 ช้อนโต๊ะกับน้ำ 4 ลิตร หรือผสมน้ำส้มสายชู 1/2 ถ้วยตวงกับน้ำ 5 ลิตร แช่ผักทิ้งไว้ 15 นาที ล้างด้วยน้ำสะอาดก่อนนำไปปรุง

ใช้น้ำยาล้างผักและผลไม้ หรือละลายด่างทับทิม 4-5 เกล็ด กับน้ำ 5 ลิตร ให้พอเป็นสีชมพูอ่อนๆ แช่ผักและผลไม้ทิ้งไว้ช่วยฆ่าเชื้อโรคได้

ผลไม้ที่กินทั้งเปลือก เช่น แอ๊ปเปิ้ล ฝรั่ง ควรใช้ฟองน้ำหรือใยบวบล้างและถูเบาๆ ส่วนผลไม้ที่เราไม่ได้รับประทานทั้งเปลือก เช่น ส้ม แตงโม แคนตาลูป ก็ควรล้างเปลือกให้สะอาดก่อน เพราะอาจมีเชื้อแบคทีเรียหรือเชื้อโรคติดอยู่ที่ผิวซึ่งจะติดมือหรือมีดแล้วปนเปื้อนไปกับเนื้อผลไม้

ขอขอบคุณข้อมูล จาก สยามดารา


มือชา-นิ้วล็อค โรคฮิตของคนทำงาน
นพ.ธนินนิตย์ ลีรพันธ์ ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคกระดูกและข้อ
 เป็นที่น่าสังเกตว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ มีผู้เข้ามาปรึกษาแพทย์ทางกระดูกและข้อเกี่ยวกับความผิดปกติที่เกิดกับมือ และต้องเข้ารับการฟื้นฟูทำกายภาพบำบัดจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งหญิงและชาย ที่พบเป็นประจำได้แก่ อาการมือชาจนอ่อนแรงหยิบจับอะไรแทบไม่ได้ และอาการของนิ้วล็อค คือนิ้วบางนิ้วแข็งเกร็งขยับแทบไม่ได้ เมื่องอ หรือเหยียดนิ้วออกแล้วจะเจ็บปวดมาก     เมื่อสอบถามประวัติแต่ละคนก็ได้คำตอบคล้ายๆ กันคือ ส่วนใหญ่เป็นคนที่ต้องทำงานกับคอมพิวเตอร์เป็นประจำ บางคนมีอาชีพเป็นโปรแกรมเมอร์ นักออกแบบ พนักงานบัญชี นอกเหนือไปจากนั้นก็ได้แก่ หนุ่มๆ นักกอล์ฟ กลุ่มสาวๆ พนักงานนวด (แผนไทย) คนทำงานตามโรงงานที่ต้องใช้มือหยิบจับสิ่งของต่างๆ ซ้ำๆ ติดต่อกันเป็นเวลานานๆ พ่อครัวที่ต้องสับเนื้อหั่นผักตลอดเวลา แม้กระทั่งแม่บ้านที่ทำงานซักผ้า ถูบ้านต้องออกแรงบิดผ้าเสมอๆ
     เรามาดูกันดีกว่าครับว่าอาการผิดปกติเหล่านี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร หากใครที่กำลังเริ่มเป็นจะได้ไหวตัวทันและไปรับการรักษาก่อนอาการจะเป็นมากขึ้นนะครับ







     โรคมือชานี้เกิดจากการที่เส้นประสาทที่พาดผ่านบริเวณข้อมือถูกกดทับ ซึ่งเส้นประสาทนี้จะผ่านจากแขนไปยังข้อมือเพื่อไปรับความรู้สึกที่บริเวณมือ โดยทอดผ่านบริเวณข้อมือและลอดผ่านเอ็นที่ยึดบริเวณข้อมือ (ดังรูป) อาจมีสาเหตุบางประการที่ทำให้เส้นประสาทนี้ถูกกดทับได้ จึงทำให้มือชา ร่วมกับมีอาการปวดชา ร้าวไปยังท่อนแขนหรือต้นแขนได้ และบางคนพบว่ามือข้างที่เป็นอ่อนแรงหยิบจับสิ่งของไม่ถนัด ถ้าทิ้งไว้จะพบว่ากล้ามเนื้อบริเวณโคนนิ้วหัวแม่มืออาจจะแฟบลงเมื่อเทียบกับมืออีกข้างหนึ่ง พบในเพศหญิงมากกว่าชาย ระหว่างวัย 30-60 ปี


     สิ่งใดก็ตามที่เป็นสาเหตุทำให้เกิดการบวม และการระคายเคืองของเยื่อบุข้อที่อยู่รอบๆ เส้นเอ็น ทำให้เส้นประสาทถูกกด เช่น เกิดการกระแทกที่บริเวณข้อมืออยู่เป็นประจำ เช่นใช้เครื่องตัดหญ้า เครื่องเจาะสกรู กำไม้เทนนิส ไม้กอล์ฟ กระดูกข้อมือหัก หรือการหลุดเคลื่อนของข้อ ข้ออักเสบรูมาตอยด์ (ไขข้ออักเสบ) คนที่เป็นเบาหวาน ในผู้หญิงตั้งครรภ์ และคนที่มีการเปลี่ยนแปลงฮอร์โมนจากการหมดประจำเดือน

ถ้ามีอาการเบื้องต้นต่อไปนี้ ควรปรึกษาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ

     * มีอาการชา และรู้สึกซ่าในบริเวณมือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาการมักจะเกิดในตอนกลางคืน ซึ่งอาจจะเกี่ยวกับท่าทางในการนอน และหลังจากการใช้มือข้างนั้นๆ

     * การรับความรู้สึกที่บริเวณนิ้วหัวแม่มือ นิ้วชี้ นิ้วกลาง และบางส่วนของนิ้วนางลดลง ทำให้หยิบจับของไม่ถนัด

     * มีอาการรู้สึกแปล๊บๆ หรือคล้ายกับไฟฟ้าช็อตเมื่อทำการเคาะลงตรงข้อมือในบริเวณที่มีเส้นประสาททอดผ่าน อาการเหล่านี้จะเป็นมากขึ้นในคนที่งอมือเข้าหาท้องแขนเป็นเวลา 1 นาที ถ้าเส้นประสาทนี้ถูกกดทับเป็นเวลานานจะทำให้กล้ามเนื้อบริเวณฝ่ามือด้านนิ้วหัวแม่มือแฟบลง


     * ใส่เครื่องพยุงข้อมือในช่วงเวลากลางคืน เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้ข้อมืองอเวลานอน และช่วยให้เยื่อบุข้อมือและเส้นเอ็นที่อักเสบยุบจากอาการบวม ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เส้นประสาทถูกกดทับ

     * รับประทานยาลดการอักเสบ

     * ถ้าอาการเป็นมากขึ้น แพทย์อาจจะแนะนำให้ฉีดยาสเตียรอยด์ เข้าไปในบริเวณที่เส้นประสาททอดผ่าน ซึ่งยานี้จะแพร่กระจายไปยังบริเวณเยื่อบุผิวข้อ และเส้นเอ็นที่มีการอักเสบ และบวม ทำให้อาการบวมยุบลง การกดเส้นประสาทก็น้อยลง ปริมาณของยาที่ใช้ฉีดไม่มากนักและไม่มีอันตรายที่รุนแรง การรักษาด้วยวิธีการเหล่านี้จะได้ผลดีในกรณีที่เส้นประสาทไม่ถูกกดทับมากนัก ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้นก็อาจจำเป็นต้องรักษาด้วยการผ่าตัด โดยตัดเอาส่วนของพังผืด เส้นเอ็นในส่วนที่กดทับเส้นประสาทออก หลังผ่าตัดอาการก็จะดีขึ้น อาการปวดลดลง อาการชาลดลง แต่อาจไม่ถึงกับหายสนิทยังจะต้องใช้เวลาอีกสักระยะหนึ่ง



               ถ้าคุณเป็นอีกคนที่ต้องเติมเกลือลงไปในอาหารครั้งละมาก ๆ (ไม่งั้นไม่อร่อย) ละก็…ขอเตือนว่าเกลือนั้นไม่ใช่ของดีเท่าไหร่หรอกนะคะ (ถ้ามากเกินไป)

               โดยเฉพาะสำหรับผู้ที่มีปัญหาความดันโลหิตสูงอยู่ด้วยแล้ว เพราะมีข่าวจากศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อสาธารณชน ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มปกป้องผู้บริโภคของสหรัฐอเมริกา บอกไว้ว่าอเมริกันชน กว่า 50 ล้านคน ที่มีปัญหาความดันโลหิตสูงนั้น ได้รับคำแนะนำให้กินอาหารที่มีปริมาณโซเดียมต่ำไม่เกิน 1,500 มิลลิกรัมต่อวัน

               โดยดร.สตีเฟน ฮาวาส มหาวิทยาลัยแมรี่แลนด์ กล่าวถึงกรณีนี้ว่าผู้ที่มีสุขภาพดีไม่ควรบริโภคโซเดียมเกิน 2,400 มิลลิกรัมต่อวัน หรือเท่ากับเกลือ 1 ช้อนชา แต่ปัจจุบันชาวอเมริกันเองโดยเฉลี่ยบริโภคเกลือกว่า 4,000 มิลลิกรัมต่อวัน โดย 3 ใน 4 ส่วนของเกลือมาจากอาหารสำเร็จรูป ดร.สตีเฟน กล่าวว่าเกลือที่มากเกินไปจะทำให้โซเดียมมีปริมาณมาก และโซเดียมในเกลือที่มากเกินไปนี้จะก่อให้เกิดความดันโลหิตสูง มีผลต่อหัวใจและเส้นเลือดทั่วร่างกาย ซึ่งก่อให้เกิดภาวะหัวใจขาดเลือด หัวใจวาย สมองขาดเลือด อัมพฤกษ์ อัมพาต ภาวะไตวาย

               และสำหรับอาหารไทยนั้น เครื่องปรุงต่าง ๆ เช่น น้ำปลา กะปิ ซีอิ๊ว เต้าเจี้ยว ก็ล้วนปรุงจากเกลือที่มีโซเดียม เป็นส่วนประกอบสำคัญ ดังนั้นจึงไม่ควรกินอาหารที่มีรสเค็มจัดจนเกินไป เพราะจะเป็นสาเหตุของโรคความดันโลหิตสูงได้ในอนาคต โดยเฉพาะอาหารสำหรับเด็ก ยิ่งไม่ควร ปรุงให้เค็มมาก เพราะไตของเด็กยังทำงานไม่ได้ดีเท่าผู้ใหญ่ จึงไม่ควรปรุงให้รสเข้มข้นเหมือนอาหารผู้ใหญ่ เพราะจะทำให้ไตทำงานหนักเกินไป แต่ก็ยังเหลือโซเดียมในร่างกาย มากเกินไป ทำให้เกิดผลเสียในระยะยาว เป็นโรคความดันโลหิตสูงเมื่ออายุมากขึ้น

               ปรุงอาหารคราวหน้าเหยาะเกลือนิดเดียวก็พอค่ะ และถ้าให้ดีไปกว่านั้นควรเป็นเกลือเสริมไอโอดีนด้วยนะคะ

เคล็ดลับ สุขภาพดี ด้วย 18 วิธี ง่ายๆ

เคล็ดลับ สุขภาพดี ด้วย 18 วิธี ง่ายๆ

สุขภาพดีอาจจะหาซื้อไม่ได้แต่เป็นเจ้าของได้แน่นอน ถ้าสาวๆ ทำตามเคล็ดลับเหล่านี้

   1. แอปเปิ้ล แตงโม กล้วย กีวีต้องระวัง
ผลไม้ทั้ง 3 ชนิดนี้มีประโยชน์มาก แต่ถ้าคุณกำลังทานยาปฏิชีวนะอยู่ ผลไม้พวกนี้จะกลายเป็นโทษทันทีเพราะมันบูดในลำไส้ได้ง่าย อาจจะทำให้เกิดอาการอักเสบในระบบทางเดินอาหารได้

   2. ผลไม้กับมื้ออาหาร
ก่อนทานอาหารควรจะเรยีกน้ำย่อยด้วยสับปะรดและมะละกอสัก 2-3 ชิ้น ผลไม้สองชนิดนี้มีเอนไซม์ที่จะช่วยให้กระเพาะย่อยอาหารมื้อหลักที่กำลังจะตามลงมาได้ง่ายขึ้น และหลังจากจบมื้ออร่อยแล้วควรตบท้ายด้วยแอปเปิ้ลสัก 1 ชิ้นเพื่อช่วยเพิ่มปริมาณน้ำลายซึ่งจะทำให้จำนวนแบคทีเรียในช่องปากลดลง และช่วยให้เหงือกแข็งแรงด้วย

   3. อย่าปล่อยให้หิว
ควรจะทานอาหารให้ตรงเวลาทุกวันแม้จะยังไม่รู้สึกหิวก็ตาม เพราะเวลาที่เราหิวร่างกายจะหลั่งฮอร์โมนควมเครียดออกมา ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้เป็นประจำก็จะทำให้คุณกลายเป็นสาวเครียด และนำไปสู่อาการความดันโลหิตสูง โรคหัวใจ หรือเบาหวาน

   4. เนื้อสัตว์กับผลไม้ไม่เข้ากัน
ถ้าทานน้อยๆ ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ามื้อไหนคุณทานเนื้อเป็นจำนวนมากแล้วควรจะงดผลไม้ไป เพราะกว่าเนื้อจะย่อยหมดต้องใช้เวลานาน ส่าวนผลไม้ซึ่งย่อยเร็วจะถูกกักอยู่ในกระเพาะ จึงทำให้เกิดกรดในกระเพาะอาหารได้

   5. นาฬิกาชีวภาพ
หลักการสุขภาพดีบอกไว้ว่าเราควรจะเข้านอนในเวลาเดียวกันทุกๆ วัน แต่ส่วนใหญ่พอถึงคืนวันศุกร์กับวันเสาร์เรามักจะนอนดึกเพราะถือว่าเป็นวันหยุด การทำอย่างนี้จะทำให้ความเคยชินหรือที่เรียกว่าชีวภาพของร่างกายรวรเร จึงไม่ต้องแปลกใจเลยที่วันจันทร์เราจะง่วงนอนกว่าปกติ

   6. ความเครียดทำลายผิว
ถ้าอยากผิวสวย แก่ช้า ดูอ่อนกว่าวัย สิ่งแรกที่ต้องปรับคือความคิดของตัวเราเอง พยายามคิดในทางบวก มองโลกในแง่ดี หลีกเลี่ยงความคิดที่ทำให้ตึงเครียด เพื่อไม่ให้ร่างกายหลั่งฮอร์โมนความเครียดออกทำลายตัวเราเอง

   7. หลีกเลี่ยงภาชนะพลาสติก
เพราะความร้อนรวมทั้งรสชาติเผ็ดเปรี้ยว เค็มจากอาหารสามารถเข้าไปกัดเซาะสารสังเคราะห์ในพลาสติกให้ละลายออกปะปนกับอาหารได้ตลอดเวลา โดยเฉพาะการใช้ภาชนะพลาสติกใส่อาหารเข้าอุ่นในเตาไมโครเวฟยิ่งเป็นสิ่งที่ต้องหลีกเลี่ยง เพราะเป็นการเสี่ยงต่อมะเร็งเต้านมเป็นอย่างมาก

   8. อย่าประมาทอาการไอเรื้อรัง
หลังจากหายหวัดแล้วอาการไออาจจะยังไม่หายไป แต่สาวหลายคนมักจะไม่สนใจเพราะคิดว่าอาการไอเป็นเรื่องชิลๆ แต่ที่จริงอาการไอเรื้อรังร้ายแรงกว่าที่คุณคิด เพราะมันอาจเกิดจากการติดเชื้อไวรัส ยาปฏิชีวนะ ที่หมอให้มารักษาอาการหวัดไม่สามารถฆ่าเชื้อไวรัสได้ วิธีหยุดอาการไอที่ได้ผลที่สุดคือการดื่มน้ำบ่อยๆ เพื่อลดเสมหะในทางเดินหายใจ และนอนหลับให้เพียงพอเพื่อให้ระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายทำงานได้เต็มที่

   9. เท้าและข้อเท้าบวม
ถ้ามีอาการแบบนี้อย่าปล่อยไว้ เพราะฝ่าเท้าเป็นศูนย์รวมของเส้นประสาททั่วร่างกาย ถ้าบริเวณเท้ามีปัญหาก็จะส่งผลถึงร่างกายทุกส่วน วิธีแก้ไขคือให้นั่งยองๆ ทุกวันๆ ละ 15 นาทีจากนั้นก็ขยับข้อเท้าไปข้างหน้าและข้างหลังเพื่อช่วยให้เลือดไหลเวียนได้ดีขึ้น หลังจากนั้นใช้แปรงขนนุ่มๆ แปรงผิวหนังเบาๆ โดยเริ่มจากฝ่าเท้าแล้วค่อยๆ ปัดไล่ขึ้นมาที่ข้อเท้า น่อง ต้นขา ท้อง แขนไปจนสุดที่มือทั้งสองข้าง (ยกเว้นผู้ที่เป็นเบาหวานเพราะเสี่ยงจะเกิดบาดแผล) ตบท้ายด้วยการอาบน้ำอุ่นแล้วตามด้วยน้ำเย็น จะช่วยให้เลือดไหลเวียนดีขึ้น

   10. งดเครื่องดื่มคาเฟอีน
เครื่องดื่มพวกนี้ไม่ว่าจะเป็นชาหรือกาแฟ ปกติก็ไม่ควรดื่มอยู่แล้ว แต่ถ้าบังเอิญคุณเป็นโรคปวดหลัง เครื่องดื่มพวกนี้จะเป็นศัตรูของคุณไปทันที เพราะคาเฟอีนจะไปลดการหลั่งสารเอนโดรฟินซึ่งมีคุณสมบัติช่วยลดอาการปวดตามอวัยวะต่างๆ อาการปวดของคุณก็จะไม่หายหรืออาจจะเป็นมากขึ้นด้วย

   11. ดื่มน้ำเร็ว…อันตราย
ใครๆ ก็บอกว่าควรจะดื่มน้ำให้ได้วันละ 8 แก้ว แต่ต้องค่อยๆ ดื่มไปตลอดวัน ไม่ใช่ทั้งวันไม่ดื่มเลย แล้วมารวบยอดเอาในครั้งเดียว เพราะการดื่มน้ำปริมาณมากๆ ในครั้งเดียวอาจทำให้เกิดอาการน้ำเป็นพิษเนื่องจากเลือดเจือจาง และอาจทำให้เป็นตะคริว กล้ามเนื้อเกร็งตามมา ยิ่งถ้าอาการเกร็งไปเกิดที่สมอง หัวใจ หรือปอด ก็อาจจะทำให้ระบบหายใจล้มเหลวและเสียชีวิตได้

   12. แดดอ่อนตอนเช้า
แสงแดดยามเช้าจัดว่าเป็นยาตามธรรมชาติที่ทุกคนสามารถเป็นเจ้าของโดยไม่ต้องเสียเงินซื้อ นอกจากทำให้กระดูกแข็งแรงแล้วยังทำให้อารมณ์ดี เพราะแดดอ่อนๆ มีวิตามินที่ช่วยกระตุ้นให้ร่างกายหลั่งสารแห่งความสุข ออกมาต่อต้านอาการซึมเศร้าในตัวเรา คนที่เดินเล่นรับแดดอ่อนจึงมีหน้าตาเบิกบานกว่าคนที่มัวแต่หลบแดดอยู่ในบ้านมาก

   13. เบาหวานอย่าทานไข่
ถ้าสมาชิกในครอบครัวคุณคนไหนเป็นเบาหวาน ควรให้เขางดไข่ไปเลย เพราะมีรายงานทางการแพทย์ว่าถ้าคนที่เป็นเบาหวานทานไข่อาทิตย์ละ 1 ฟอง จะมีโอกาสเป็นโรคหัวใจมากขึ้น

   14. อยากผอมต้องน้ำเย็น
การดื่มน้ำเย็น 50 ออนซ์ จะช่วยเผาผลาญพลังงานเพิ่มขึ้นวันละ 50 แคลอรี ช่วยให้น้ำหนักลดลงปีละ 2.5 กิโลกรัม เพราะเมื่อเราดื่มน้ำเย็นร่างกายต้องใช้พลังงานในการทำให้น้ำนั้นเปลี่ยนอุณหภูมิเป็นอุณหภูมิปกติก่อน แล้วจึงนำไปใช้ได้ จึงเป็นการใช้พลังงานมากกว่าเดิม

   15. สุขภาพดีทันทีที่ตื่น
ถ้าอยากดูแลสุขภาพพร้อมกับการเริ่มต้นวันใหม่ ทันทีที่ตื่นนอนสาวๆ ควรผสมน้ำส้มสายชู (ที่หมักจากผลแอปเปิ้ล) กับน้ำผึ้งในสัดส่วนเท่ากัน ใส่น้ำอุ่นนิดหน่อย คนให้เข้ากันแล้วนำมาดื่ม จะช่วยให้การดูดซึมของระบบลำไส้และการเผาผลาญของร่างกายทำงานได้ดีตลอดวัน

   16. ผู้ชายอย่าพลาดมะเขือเทศ
สำหรับหนุ่มซ่าที่กำลังเริ่มมีอาการเตะปี๊ปไม่ดังหรือกลัวว่าจะเป็นหมัน มะเขือเทศคือผลไม้ที่คุณจะพลาดไม่ได้ เพราะมะเขือเทศสุกมีสารโคปีนสูงมาก ช่วยให้ต่อมลูกหมากทำงานได้ดี ประสิทธิ์ภาพและสมรรถภาพต่างๆ จึงทำงานได้เป็นปกติ ถ้าผู้ชายทานมะเขือเทศอย่างน้อยอาทิตย์ละ 10 ผลหรือมากกว่านั้น ความเสี่ยงที่จะเป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก ก็จะน้อยลง 45 เปอร์เซ็นต์ ที่สำคัญควรจะทานแบบสุกๆ เช่น ทานเป็นน้ำพริกอ่อง สปาเก็ตตี้ เพราะเวลามะเขือเทศถูกความร้อนมันจะปล่อยสารไลโคปีนออกมามากขึ้น

   17. ป้องกันกรดในกระเพาะอาหาร
สำหรับที่ท้องอืดบ่อย ควรลดปริมาณการดื่มน้ำผลไม้เข้มข้นอย่างเช่น มะนาว ส้ม ส้มโอ เกรฟฟรุต หรือน้ำมะเขือเทศสดนั่น เพราะน้ำพวกนี้มีกรดมากทำให้ท้องอืด หรือถ้าเสพติดไปแล้วอดไม่ได้จริงๆ ก็อาจจะทำให้เจือจางลงด้วยการผสมน้ำมากๆ 

   18. หลบอัลไซเมอร์ด้วยเกม
ถ้าไม่อยากเป็นอัลไซเมอร์หรือเป็นโรคขี้หลงขี้ลืม สาวๆ ควรจะฝึกสมองด้วยการเล่นเกมที่ต้องใช้สมาธิ เช่น ปริศนาอักษรไขว้ เกมในคอมพิวเตอร์ หรืออาจจะทำกิจกรรมที่ต้องใช้สมาธิอย่างเรียนดนตรี เล่นหมากรุก เป็นต้น เพราะเกมเหล่านี้จะช่วยให้ระบบประสาททำงานเชื่อมต่อกันอย่างมีประสิทธิภาพ